fbpx
Baza wiedzy

Baza wiedzy

ZAGADNIENIA

Środki ochrony indywidualnej
W
ymagania zasadnicze w odniesieniu do środków ochrony indywidualnej oraz odpowiednie procedury potwierdzające spełnienie tych wymagań (tzw. procedury oceny zgodności) określa dyrektywa 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. (tzw. dyrektywa nowego podejścia). Według rzeczonego aktu (art. 1 ust. 2) ŚOI to:
każde urządzenie lub przyrząd przewidziany do noszenia bądź trzymania przez osobę w celu ochrony przed jednym lub wieloma zagrożeniami zdrowia lub bezpieczeństwa.
W rodzimym prawodawstwie ŚOI to (za Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21.12.2005 r. w sprawie wymagań zasadniczych dla środków ochrony indywidualnej [Dz. U. 2005r. nr 259, poz. 2173]):
Urządzenia lub wyposażenie przewidziane do noszenia bądź trzymania przez użytkownika w celu jego ochrony przed jednym lub większą liczbą zagrożeń, które mogą mieć wpływ na jego bezpieczeństwo lub zdrowie.
Grupy podstawowych wymagań dla środków ochrony indywidualnych (wg załącznika nr II do dyrektywy 89/686/EWG):
  • ogólne wymagania dla wszystkich ŚOI – wyszczególnione są tu podstawowe zasady projektowania ŚOI oraz zakres informacji, które muszą być dostarczone przez producenta użytkownikowi. Najważniejsza zasada dotycząca projektowania ŚOI mówi, że należy zastosować najwyższy możliwy poziom ochrony – taki, powyżej którego niedogodności związane z noszeniem ŚOI uniemożliwiają ich skuteczne używanie;
  • dodatkowe wymagania wspólne dla różnych klas lub typów ŚOI – dotyczą wyrobów które: są wyposażone w systemy regulacji, „zakrywają” chronione części ciała, chronią twarz, oczy i drogi oddechowe, ulegają starzeniu, mogą zostać zahaczone podczas użytkowania, są przewidziane do użytku w atmosferze zagrożonej wybuchem, są przewidziane do użytku w nagłych wypadkach lub do szybkiego zakładania lub zdejmowania, są przewidziane do użytku w niezwykle niebezpiecznych sytuacjach, są wyposażone w części składowe, które mogą być regulowane lub odłączone przez użytkownika, są przeznaczone do podłączania do innych zewnętrznych urządzeń uzupełniających, są wyposażone w system obiegu cieczy, są oznakowane jednym lub więcej znakami identyfikacyjnymi lub rozpoznawczymi odnoszącymi się bezpośrednio lub pośrednio do bezpieczeństwa i zdrowia, są w postaci odzieży sygnalizującej wizualnie obecność użytkownika, zabezpieczają przed wieloma zagrożeniami;
  • dodatkowe wymagania właściwe dla poszczególnych rodzajów zagrożeń, takich jak: urazy mechaniczne (urazy spowodowane przez upadające lub wystające przedmioty i zderzenia części ciała z różnego typu przeszkodami, upadki, drgania mechaniczne), ucisk (statyczny), urazy mechaniczne (otarcie, przekłucie, przecięcie, zgniecenie), utonięcie (kamizelki ratunkowe, naramienniki, kombinezony ratunkowe), hałas, wysoka temperatura lub ogień, zimno, porażenie prądem elektrycznym, promieniowanie (niejonizujące, jonizujące), substancje niebezpieczne i czynniki zakaźne (ochrona układu oddechowego, skóry i oczu). W grupie tej znajdują się także urządzenia zabezpieczające w sprzęcie do nurkowania.
Najprostszą metodą spełnienia zasadniczych wymagań jest zastosowanie odpowiednich dla tej dyrektywy norm zharmonizowanych. Normy zharmonizowane są to europejskie normy techniczne, opracowane i ustanowione przez jedną z europejskich organizacji normalizacyjnych (CEN, CENELEC lub ETSI) na podstawie zlecenia, tzw. mandatu, wydanego przez Komisję Europejską. Normy zharmonizowane ustanawia się dla każdej z dyrektyw Nowego Podejścia. Stanowią one uszczegółowienie i rozwinięcie zasadniczych wymagań dyrektywy. Zawierają specyfikacje techniczne dotyczące projektowania środków ochrony indywidualnej oraz metody badań.
Kategorie środków ochrony indywidualnej
W
yodrębnia się trzy kategorie ŚOI podlegających dyrektywie 89/686/EWG. Klasyfikacja ta wynika z zastosowania trzech odrębnych procedur oceny zgodności ŚOI z wymaganiami dyrektywy. Poszczególne kategorie odpowiadają zróżnicowanemu poziomowi zagrożeń, przed którymi te środki mają chronić. Kategoria I Środki ochrony indywidualnej o prostej konstrukcji, zabezpieczające przed działaniem czynników minimalnego ryzyka Kategoria obejmuje wyłącznie środki ochrony indywidualnej przeznaczone do zabezpieczenia użytkownika przed:
  • działaniami czynników mechanicznych, których skutki są powierzchniowe (rękawice ogrodnicze, naparstki itp.),
  • środkami czyszczącymi słabego działania i o łatwo odwracalnych skutkach działania (rękawiczki ochronne przeciwko rozcieńczonym roztworom detergentów itp.),
  • zagrożeniami związanymi z manipulacją gorącymi przedmiotami, która nie naraża użytkownika na temperaturę wyższą niż 50° C lub też na niebezpieczne uderzenia (rękawice, fartuchy itp.),
  • czynnikami atmosferycznymi, które nie mają charakteru czynników wyjątkowych i ekstremalnych (nakrycia głowy, odzież sezonowa, obuwie itp.),
  • słabymi uderzeniami i drganiami, których skutki nie mogą spowodować nieodwracalnych uszkodzeń ciała (lekkie hełmy osłaniające włosy, rękawice, lekkie obuwie itp.),
  • światłem słonecznym (okulary słoneczne).
Kategoria II Wszystkie środki ochrony indywidualnej nie objęte kategorią I i III – średni poziom ryzyka (przykładowo: ochronniki słuchu, hełmy sportowe) Kategoria III ŚOI o złożonej konstrukcji, z przeznaczeniem do ochrony przed zagrożeniem życia lub poważnymi i nieodwracalnymi uszkodzeniami zdrowia. Kategoria ta obejmuje wyłącznie:
  • sprzęt ochronny układu oddechowego chroniący przed stałymi lub ciekłymi aerozolami bądź też gazami drażniącymi, niebezpiecznymi, toksycznymi lub promieniotwórczymi,
  • sprzęt ochronny układu oddechowego zapewniający pełną izolację atmosfery, łącznie z używanym przy nurkowaniu,
  • ŚOI zapewniające ograniczoną ochronę przed zagrożeniami chemicznymi lub promieniowaniem jonizującym,
  • sprzęt ratowniczy do użytku w środowiskach z wysoką temperaturą, których skutki są porównywalne do działania środowiska z temperaturą powietrza 100° C lub wyższą i w których może lub nie może występować promieniowanie podczerwone, płomienie lub narażenie na duże rozpryski roztopionego materiału,
  • wyposażenie ratownicze do użytku w środowiskach z niską temperaturą, których skutki są porównywalne do działania środowiska z temperaturą powietrza -50° C lub niższą,
  • środki ochrony indywidualnej chroniące przed upadkami z wysokości,
  • ŚOI chroniące przed zagrożeniami elektrycznymi, niebezpiecznym napięciem prądu elektrycznego lub też używane jako izolatory przy pracy z wysokim napięciem.
Rodzaje środków ochrony indywidualnej
Z
ałącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy [Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zmianami oraz z 2011 r. Nr 173, poz. 1034] określa zagrożenia, przy których wymagane jest stosowanie środków ochrony indywidualnej, rodzaje prac przy których wymagane jest stosowanie ŚOI oraz rodzaje ŚOI. Rodzaje ŚOI:
  • odzież ochronna
  • środki ochrony głowy
  • środki ochrony kończyn górnych
  • środki ochrony kończyn dolnych (w tym: buty, półbuty, trzewiki, saperki, półsaperki, kalosze, sandały, trepy, ochraniacze stopy, ochraniacze golenia, ochraniacze kolana, ochraniacze uda, getry, inne środki ochrony nóg)
  • środki ochrony twarzy i oczu
  • środki ochrony słuchu
  • środki ochrony układu oddechowego
  • środki izolujące cały organizm
  • środki ochrony przed upadkiem z wysokości
  • dermatologiczne środki ochrony skóry
Buty ochronne
O
buwie najczęściej chroni przed kilkoma rodzajami zagrożeń jednocześnie. Stopień ochrony zależy głównie od materiałów użytych do ich wykonania, konstrukcji obuwia i od ewentualnego wyposażenia w elementy dodatkowe takie jak: podnoski, wkładki antyprzebiciowe, ochrony śródstopia, ochrony kostki. Ze względu na poziom zagrożeń, przed którymi obuwie powinno chronić został unormowany podział na obuwie bezpieczne, ochronne i zawodowe. Definicje związane z obuwiem przeznaczonym do ochrony indywidualnej oraz wymagania w stosunku do niego, w odniesieniu do normy EN 20344, określono w normach PN-EN ISO 20345:2007, PN-EN ISO 20346:2007 i PN-EN ISO 20347:2007. I tak:
  • obuwie bezpieczne (S – ang. safety) to wg PN-EN ISO 20345:2007 obuwie mające cechy ochronne, przeznaczone do ochrony użytkownika przed urazami, które mogłyby powstać podczas wypadków, wyposażone w podnoski bezpieczne zaprojektowane tak, aby zapewniały ochronę przed uderzeniem podczas badania z energią równą co najmniej 200 J i przed ściskaniem podczas badania pod obciążeniem ściskającym równym co najmniej 15 kN;
  • obuwie ochronne (P – ang. protective) to wg PN-EN ISO 20346:2007, posiada cechy ochronne łącznie z ochroną palców stopy za pomocą podnosków bezpieczeństwa, których wytrzymałość jest badana przy uderzeniu z energią 100 J i ściskaniu przy użyciu siły 10 kN;
  • obuwie zawodowe (0 – ang. occupational) to wg PN-EN ISO 20347:2007, posiada cechy ochronne przeznaczone do ochrony przed urazami, które mogą wystąpić w czasie wypadku w miejscach pracy. Przeznaczone jest do codziennego użytkowania tam gdzie nie jest wymagana ochrona palców stopy za pomocą podnosków. Obuwie takie często jest określane jako obuwie robocze.
Wszystkie rodzaje obuwia o cechach ochronnych ze względu na rodzaj zastosowanego materiału i technologie wytwarzania można podzielić na obuwie:
  • klasyfikacji I (wykonane ze skóry i innych materiałów, z wyłączeniem obuwia całogumowego lub całotworzywowego)
  • klasyfikacji II (całogumowe – całkowicie wulkanizowane lub całotworzywowe – całkowicie formowane).
Dostępne konstrukcje obuwia klasyfikacji I oraz II to:
  • typ A – obuwie z niską cholewą (półbuty),
  • typ B – trzewik,
  • typ C – obuwie do połowy łydki (buty),
  • typ D – obuwie do kolana
  • typ E – obuwie z cholewką powyżej kolana (z przedłużoną cholewką).
Obuwie specjalistyczne
O
buwie specjalistyczne powinno spełniać, oprócz wymagań ujętych w normach PN-EN ISO 20345:2007, PN-EN ISO 20346:2007, PN-EN ISO 20347:2007, do których odwołują się normy przedmiotowe, również określone wymagania wynikające ze specyfiki wykonywanych czynności i warunków pracy. Zgodnie z normą EN 15090:2006 obuwie może być zaklasyfikowane do jednego z trzech typów:
  • Typ 1 – przeznaczony do działania na zewnątrz – ogólnych akcji ratowniczych, gaszenia pożaru, akcji gaszenia pożaru obejmującej pożar paliw roślinnych, takich jak lasy, zboża, uprawy, trawy lub pola uprawne; bez ochrony palców, bez ochrony przed zagrożeniami chemicznymi;
  • Typ 2 – odpowiedni do działań ratowniczych przy pożarach, gaszenia pożaru, ochrony mienia w budynkach, zamkniętych obiektach, pojazdów, pojemników lub podobnych obiektów objętych pożarem lub sytuacją zagrożenia; tam gdzie wymagana jest ochrona przed przebiciem i ochrona palców, bez ochrony przed zagrożeniami chemicznymi. Obejmuje wszystkie rodzaje ryzyka dla typu 1.
  • Typ 3 – stosowany w sytuacjach zagrożeń związanych z materiałami niebezpiecznymi, w tym uwolnienia lub możliwości uwolnienia niebezpiecznych środków chemicznych do otoczenia, które mogą powodować utratę życia, urazy osób albo zniszczenie mienia lub środowiska. Obejmuje wszystkie rodzaje ryzyka dla typu 2.
Zależności pomiędzy typami, klasami i modelami obuwia

Typ 1 Typ 2 Typ 3
Klasa I Klasa II Klasa I Klasa II Klasa II
Model B + +
Model C + + + + +
Model D + + + + +
Model E + +

W normie EN 15090:2006 dotyczącej obuwia dla strażaków, poza bezpośrednim odwołaniem do norm EN ISO 20344:2004 i EN ISO 20345:2004, uzupełniono wymagania i metody badań o te, które dotyczą odporności obuwia na płomień (czas następczego spalania płomieniowego i czas następczego żarzenia wierzchu i podeszwy) i ciepło promieniowania (czas przenoszenia ciepła przez wierzch, po poddaniu go działaniu strumienia cieplnego). Ponadto odniesiono się do kwestii izolacyjności cieplnej obuwia w kontakcie z gorącym podłożem (ciepło kontaktowe), proponując trzy poziomy ochrony i wprowadzając dla nich odpowiednie symbole do znakowania (HI1, HI2 i HI3).

Poziom wydajności HI1 HI2 HI3
Temperatura (ºC) 150 250 250
Wewnętrzna temperatura obuwia /na górnej powierzchni podpodeszwy/ (ºC) <42 po 30 min. <42 po 10 min.
Wymagania dot. niszczenia obuwia. Łączny czas trwania testu 30 min. 20 min. 40 min.
Ocena zniszczenia Po badaniu obuwie powinno zapewniać zgodność z B.2.1 normy EN 15090:2006

Oznaczenia symboli literowych dodatkowych właściwości ochronnych obuwia

Symbol Właściwość
T ochrona palców (tylko dla typu 1)
P odporność na przebicie
C obuwie prądoprzewodzące
R odporność czubka na ściskanie
I obuwie elektroizolacyjne
A obuwie antyelektrostatyczne
CI izolacja spodu od zimna
E absorpcja energii w obszarze pięty
CH odporność na chemikalia
WR odporność na wodę
AN ochrona kostki
M ochrona śródstopia
WRU ograniczona przepuszczalność wody i absorpcja wody przez wierzch
CR odporność na przecięcie
HRO odporność podeszwy na kontakt z gorącym podłożem (300ºC)
FO podeszwy olejoodporne
SRA odporność na poślizg na podłożu ceramicznym
SRB odporność na poślizg na podłożu ze stali
SRC odporność na poślizg na obydwu w/w podłożach

Symbole do znakowania obuwia nanoszone w zależności od oferowanej charakterystyki:

Typ Symbol Minimalne wymagania
Typ 1 F1A wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 1 odpowiedniej klasy oraz wymagania dotyczące właściwości antyelektrostatycznych
F1PA wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 1 odpowiedniej klasy oraz wymagania dotyczące odporności na przebicie i właściwości antyelektrostatycznych
F1I wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 1 odpowiedniej klasy oraz wymagania dotyczące właściwości elektroizolacyjnych
F1PI wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 1 odpowiedniej klasy oraz wymagania dotyczące odporności na przebicie i właściwości elektroizolacyjnych
Typ 2 F2A wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 2 odpowiedniej klasy oraz wymagania dotyczące właściwości antyelektrostatycznych
F2I wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 2 odpowiedniej klasy oraz wymagania dotyczące właściwości elektroizolacyjnych
Typ 3 F3A wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 3 oraz wymagania dotyczące właściwości antyelektrostatycznych
F3I wszystkie wymagania normatywne dla obuwia Typu 3 oraz wymagania dotyczące właściwości elektroizolacyjnych
Obuwie bezpieczne odporne na przecięcie piłą łańcuchową
O
buwie bezpieczne odporne na przecięcie piłą łańcuchową winno być klasyfikowane zgodnie z normą EN 20345. W stosowne zabezpieczenie chroniące przed przecięciem pilarką może być wyposażone zarówno obuwie klasy I (wykonane ze skóry), jak i klasy II (całogumowe / wulkanizowane oraz całotworzywowe / całkowicie formowane), z wykluczeniem modeli: A (półbut) oraz B (trzewik). Zgodnie z normą EN 17249 obligatoryjny dla obuwia tego typu jest ciągły obszar ochronny obejmujący bezpieczny podnosek, przyszwę, język (o ile występuje) oraz część cholewy. Rzeczona norma określa minimalną wysokość powierzchni ochronnej, która dla poszczególnych modeli przedstawia się następująco: C (cholewa do połowy łydki) – 172-195 mm (w zależności od rozmiaru), D (cholewa do kolana) oraz E (cholewa powyżej kolana) – 195 mm (bez względu na rozmiar).

Żaden środek ochrony osobistej nie zapewnia 100% ochrony przed przecięciem ręczną piłą łańcuchową. Jednakże doświadczenia wykazały, że jest możliwe opracowanie wyrobu, który zapewnia określony stopień ochrony. Istnieje szereg rozwiązań, umożliwiających zapewnienie ochrony, wśród których najpopularniejsze to:

  • poślizg łańcucha podczas kontaktu, uniemożliwiający przecięcie materiału;
  • wciąganie włókien przez łańcuch do napędu i blokowanie jego ruchu;
  • zrywanie łańcucha dzięki zastosowaniu włókien o dużej odporności na przecięcie, które absorbują energię kinetyczną, a tym samym redukują prędkość łańcucha.

W praktyce, zwykle stosuje się więcej niż jeden z powyższych sposobów ochrony.

Wyróżnia się trzy poziomy ochrony obuwia przed przecięciem piłą łańcuchową:

Poziom ochrony Prędkość łańcucha (m/s)
1 20
2 24
3 28
Obuwie elektroizolacyjne
O
buwie elektroizolacyjne to – wg normy EN 50321 – obuwie, które chroni osobę przed porażeniem elektrycznym, zapobiegając przepływowi prądu rażenia przez ciało człowieka poprzez stopy. Cecha elektroizolacyjności jest dla obuwia bezpiecznego, ochronnego i zawodowego cechą dodatkową.

Obuwie, zgodnie z jego zastosowaniem dla instalacji lub w pobliżu instalacji elektrycznej o określonej wartości napięcia znamionowego, klasyfikuje się według klas elektrycznych w następujący sposób:

  • Klasa elektryczna 00 – przy instalacjach o napięciu znamionowym do 500 V napięcia przemiennego i do 750 V napięcia stałego.
  • Klasa elektryczna 0 – przy instalacjach o napięciu znamionowym do 1 000 V napięcia przemiennego i do 1 500 V napięcia stałego.

Obuwie izolacyjne powinno mieć konstrukcję typu A, B, C lub D zgodnie z EN 20344.

Obuwie izolacyjne powinno przejść z wynikiem pozytywnym:

  • badanie napięciowe – czyli doprowadzenie określonej wartości napięcia (probierczego) i utrzymywanie jej przez określony czas (podczas badania typu i badań wyrywkowych – min. 3 min., podczas badań wyrobu – min. 1 min.); wartość prądu upływu w żadnym momencie czasu badania napięciowego nie może przekroczyć wartości podanych w tabeli poniżej.
  • badanie wytrzymałości elektrycznej – czyli doprowadzenie określonej wartości napięcia wytrzymywanego; wyrób powinien wytrzymać bez wyładowania niszczącego, przebicia lub innego uszkodzenia elektrycznego.

Wartości napięcia probierczego podczas badania napięciowego, wartości prądu upływu oraz wartości napięcia podczas badania wytrzymałości elektrycznej.

Klasa obuwia Napięcie probiercze (kV, wartość skuteczna) Prąd upływu (mA, wartość skuteczna) Napięcie wytrzymywane (kV, wartość skuteczna)
Typ konstrukcji obuwia EN 344
A B C D
00 2,5 1 1,5 2 3 5
0 5 2 2,5 4 5 10
UWAGA!
W celu zachowania tzw. spójności pomiarowej laboratorium wykonujące badania okresowe obuwia elektroizolacyjnego powinno stosować przyrządy pomiarowe mające ważne świadectwa wzorcowania. W przypadku omawianych badań elektrycznych należy wzorcować układ pomiarowy wysokiego napięcia (zwykle odpowiedni woltomierz z dzielnikiem napięciowym) stosowany do kontroli przykładanych napięć probierczych oraz miliamperomierz do pomiaru prądu upływu. Laboratorium powinno opracować odpowiednie procedury badawcze, wdrożyć je do stosowania oraz potwierdzić swoją biegłość w prowadzeniu tych badań. Zalecane jest uzyskanie akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji (PCA) w zakresie prowadzenia badań okresowych obuwia elektroizolacyjnego.

(Tomasz Strawiński, Badania okresowe rękawic i obuwia elektroizolacyjnego, „Bezpieczeństwo Pracy” nr 5/2013, s. 13)

Obuwie strażackie a polskie prawodawstwo
R
odzime prawodawstwo w odniesieniu do obuwia strażackiego, ogranicza się zasadniczo do dwóch aktów: Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowaniaoraz Zarządzenia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej Nr 9 z dnia 5 lutego 2007 r. w sprawie wzorców oraz szczegółowych wymagań, cech technicznych i jakościowych przedmiotów umundurowania, odzieży specjalnej i środków ochrony indywidualnej użytkowanych w Państwowej Straży Pożarnej. Zapisy obydwu regulacji są w znakomitej większości bliźniaczo podobne; nieliczne różnice zostały uwypuklone poniżej.

Zgodnie z Rozporządzeniem:

Buty strażackie powinny być wykonane z gumy lub skóry jako buty typu 2 lub 3 zgodnie z pkt 4.3 normy PN-EN 15090. Buty skórzane powinny być wykonane jako model C lub D, a buty gumowe wykonane jako model D.

Buty mogą być wykonane jako:

  • wsuwane,
  • sznurowane z systemem wiązań i zamków błyskawicznych, zapewniającym dopasowanie obuwia do nóg użytkownika.

Za Zarządzeniem:

Buty strażackie specjalne powinny być wykonane z gumy lub skóry w kolorze czarnym. Dopuszcza się zastosowanie wstawek w kolorze żółtym.

Buty mogą być wykonane jako:

  • wsuwane,
  • sznurowane z systemem wiązań i zamków błyskawicznych, zapewniającym dopasowanie obuwia do nóg użytkownika.

Buty sznurowane powinny być wykonane jako typu C według tab. poniżej.
Buty wsuwane wykonane jako typu C lub D według tab. poniżej.

Minimalna wysokość wierzchu obuwia powinna być zgodna z wymiarami podanymi w tab. poniżej. Wysokość wierzchu — jest to pionowa odległość pomiędzy górną powierzchnią tylnej krawędzi podpodeszwy i najwyższym punktem tylnej części wierzchu.

Rozmiar obuwia
(numeracja francuska)
Wysokość wierzchu min. [mm]
Typ C Typ D
36 i mniejszy 162 255
37 i 38 165 260
39 i 40 172 270
41 i 42 178 280
43 i 44 185 290
45 i większy 192 300

Precyzując wygląd butów, obydwa unormowania stanowią, iż:

  • Buty mogą być oznakowane taśmą odblaskową w kolorze srebrnym i fluorescencyjną żółtą w dowolny sposób (łączna powierzchnia taśm nie powinna przekraczać 150 cm2).
  • Zamek błyskawiczny uzupełniający sznurowanie obuwia nie może znajdować się po stronie wewnętrznej cholewki buta.
  • Buty gumowe powinny posiadać wyjmowaną wkładkę chłonącą pot, wyściełającą całą powierzchnię wewnętrzną buta.
Zarządzenie dookreśla, iż taśmy ostrzegawcze powinny być wykonane z materiału o tych samych parametrach co taśmy w ubraniach specjalnych.

Parametry techniczne materiałów i surowców oraz wymagania techniczne wg Rozporządzenia:

  • Buty skórzane nie powinny przemakać w czasie co najmniej 30 min podczas badania wg normy PN-O-91123.
  • Buty gumowe powinny spełniać wymagania określone w normie PN-EN 50321 dla obuwia klasy 0.
  • Buty strażackie powinny spełniać wymagania normy PN-EN 15090 pkt 6.3.1 w zakresie izolacji od ciepła na poziomie HI3.
Zarządzenie rozciąga parametr nieprzemakalności na wszystkie buty bez względu na rodzaj materiału, a ponadto uściśla, iż:
  • Materiał wkładki chłonącej pot w obuwiu gumowym powinien spełniać wymagania dla ubrań specjalnych w zakresie rozprzestrzeniania płomienia.

AKTY PRAWNE

Dyrektywa 89/686/EWG z 21.12.1989 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej
Rozporządzenie MG z dnia 21.12.2005 r.
w sprawie wymagań zasadniczych dla środków ochrony indywidualnej
Rozporządzenia MPiPS z 26.09.1997 r.
w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy
Norma EN 20344
Środki ochrony indywidualnej – Metody badania obuwia
Norma EN 20345
Środki ochrony indywidualnej – Obuwie bezpieczne
Norma EN 20346
Środki ochrony indywidualnej – Obuwie ochronne
Norma EN 20347
Środki ochrony indywidualnej – Obuwie zawodowe
Norma EN 15090
Obuwie dla strażaków
Norma EN 17249
Obuwie bezpieczne odporne na przecięcie piłą łańcuchową
Norma EN 50321
Prace pod napięciem – Obuwie do ochrony przed porażeniem prądem elektrycznym – Obuwie i kalosze elektroizolacyjne
Rozporządzenie MSWiA z 27.04.2010 r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania
Zarządzenie KG PSP Nr 9 z 05.02.2007 r.
w sprawie wzorców oraz szczegółowych wymagań, cech technicznych i jakościowych przedmiotów umundurowania, odzieży specjalnej i środków ochrony indywidualnej użytkowanych w Państwowej Straży Pożarnej